Verhaal
Catfluencer Ziza
In 2012 woonden we in Den Haag. Ik, mijn dochters en onze poes Ziza. Ziza was een sociale, lieve allemansvriendin. Sommige katten schieten de bosjes in zodra je ze probeert te aaien in het park. Ziza niet. Met haar kleine pootjes trippelde ze naar je toe en duwde ze haar kopje in je hand of tegen je scheen. Op een dag zette ik een foto van haar op Facebook. Het was een beetje een gedachteloze actie en ik ging verder met mijn dag. Een paar uur later keek ik weer en likes en reacties stroomden binnen. Dit herhaalde zich een aantal keer in de weken die volgden. Ziza die op haar kop in het gras lag, Ziza slapend op de bank, Ziza die voor me uit hobbelde op straat, staart omhoog, Ziza die brokjes eet. Ziza was een hit. En zo ontstond het idee met mijn dochters om voor Ziza een eigen Facebookgroep op te richten.
We gaven haar een halsbandje met een kokertje erom. In plaats van ons adres: op een piepklein papiertje in het kokertje de link naar haar Facebookpagina. In een razendsnel tempo groeide de groep uit tot meer dan 3000 leden. Mijn dochters vonden het fantastisch. Mensen in de groep waren altijd lief en er was alleen maar positiviteit. Het groeide snel uit tot een grote groep mensen die allemaal evenveel van Ziza hielden als wij. Ze werd gefotografeerd als mensen haar op straat tegenkwamen, ze ergens bij iemand in huis of in de tuin op onderzoek uit was, in het park rondscharrelde - de Zizapapparazi draaide op volle toeren. Ze was een lokale Haagse ster geworden.
En toen kwam de dag dat ik mijn Facebookaccount verwijderde. Twee dagen later waren mijn dochters helemaal over de kook. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Met het verwijderen van mijn account had ik ook de hele groep van Ziza verwijderd. Honderden Zizaliefhebbers zaten nu waarschijnljik met een lege blik naar hun scherm te staren. Geen update, geen Ziza, een hele community was zonder bericht of afscheid opgeheven. Ik realiseerde me ineens dat er mensen waren die inmiddels in de groep elkaar hadden leren kennen, bevriend waren geraakt door de comments en posts die ze plaatsten. Mijn dochters maakten me duidelijk wat ik me totaal niet had gerealiseerd: ik had een gat geslagen in mensen hun dagelijkse routine en de liefde voor Ziza door mijn eigen account te verwijderen.
Ziza was niet alleen maar van ons, Ziza was van iedereen. En bovendien waren de honderden foto's, leuke gesprekken onder die foto's en reacties verdwenen. We zijn hard aan de slag gegaan om alles weer terug te krijgen, maar dat was vooral de data. Foto's en woorden. Het gevoel, de community, het groepsgevoel, het delen van de liefde voor Ziza, dat is voor altijd weg.
