Verhaal

Schaamhaar, terroristische vlaggen en mijn droomcamera

Ik was content moderator voor Facebook, maar mijn officiële functietitel was social media analyst, en officieel werkte ik ook niet voor Facebook. Ik werkte voor een soort van onderaannemer van Facebook in Lissabon.

Mijn collega's en ik moesten allerlei soorten content beoordelen. Daar zaten soms heel schokkende dingen tussen, zoals kindermisbruik. Er zat ook wel content tussen waar ik als Afrikaan niet echt zo van schrik, zoals het slachten van een kip. Toen het livestreamen van video's op Facebook geïntroduceerd werd, werd de content wel heftiger. Mensen gingen bijvoorbeeld hun zelfmoord livestreamen, en ik heb zelfs eens een video gezien waarin een man levend opgegeten werd.

Over sommige content was meer discussie. Soms waren er uitgebreide discussies over of iets nu wel schaamhaar was of niet. Of over waar de grens van het tepelhof nou lag. De no nipples-policy wijzigde heel vaak, er kwamen bijvoorbeeld aanpassingen voor campagnes over borstkanker, er kwamen uitzonderingen voor borstvoeding en blote borsten op schilderijen. Er werd ook voor een specifieke feministische demonstratie in Argentinië – waar vrouwen met blote borsten rondliepen – besloten dat we het gingen toestaan.

Het beleid veranderde vaak. Ik beheers Arabisch, en daardoor was ik met een paar collega's automatisch een soort 'terrorisme-expert'. In de praktijk betekende dat als de VS een bepaalde groepering als terroristische organisatie had aangewezen, dat ik dan dus de bijbehorende vlaggen, symbolen, en de namen en gezichten van leiders uit mijn hoofd moest leren.

Er werd wel psychologische hulp aangeboden op ons werk, maar niemand maakte daar eigenlijk gebruik van. Veel mensen waren bang dat als je aangaf dat je het lastig vond, dat je misschien ook wel je werk kon verliezen. Ik heb er ook geen gebruik van gemaakt, ik had andere manieren om mezelf mentaal gezond te houden. In de natuur zijn, muziek maken. Het heeft mij denk ik ook geholpen dat ik een duidelijk doel voor ogen had, waarna ik kon stoppen: ik heb mijn droomcamera kunnen kopen en een huis kunnen bouwen in mijn vaderland.

Omdat ik een geheimhoudingsovereenkomst heb getekend zijn sommige details in mijn verhaal aangepast, zodat ik niet herkenbaar ben en het vertellen van mijn verhaal geen negatieve gevolgen voor mij heeft. Maar ooit zullen ook geheimhoudingsovereenkomsten geschiedenis zijn.