Verhaal

Het zand van mijn tante die een wereldreis maakt

Overal waar mijn tante kwam op haar reizen, nam ze een potje zand mee. Zanddeeltjes zijn overal. Lössgrond is het fijnste zand wat we hebben in Nederland. De grote, zwaardere zandkorrels leggen korte afstanden in de wind af, als vlooien springen ze over het land. Maar het fijnste zand legt soms enorme afstanden af en vormt uiteindelijk dekzand. Een waardevolle ondergrond voor bijvoorbeeld wilde bloemen.

Mijn tante beet zich ooit vast in het vinden van een ver familielid. Nooit had iemand in de familie kunnen vinden. Te ver weg, niet de middelen. Zware korrels. Toen ze 54 werd, maakte ze een Facebookaccount aan.

Ze klikte door en door en door, klik, klik, klik - opspringende zandkorrels, steeds hoger en verder, nog fijner, hoger en verder weg en zo vond ze een achter-achter-achternicht die in Sydney woonden. Ze kregen contact en ze praatten honderduit over Messenger. Zware korrels waren fijn zand geworden. En omdat ze niet uitgekletst raakten besloot ze af te reizen naar Sydney. Ze was de eerste van onze familie die de familie uit Australië ontmoette.